Ik was deze ochtend op slag wakker, toen het nieuws door mijn wekkerradio schalde. “Steve Jobs is overleden.”

Ik heb de man nooit verafgood, want als atheïst denk ik dat niemand dat verdient. Toch voel ik me vandaag erg treurig. Vreemd voor een man die je absoluut niet persoonlijk kent. Overal ter wereld rouwen mensen. Hoe komt dat toch? Er zijn mensen die twijfelen aan zijn capaciteiten of aan het feit dat ie de wereld zou veranderd hebben. Sommigen vinden hem gewoon een slimme mens, die weet hoe hij dingen moet verkopen. Anderen hebben iets tegen zijn producten (iedereen koopt wat ie wil, natuurlijk). Ik vind dat veel te kort door de bocht. Hoe je het ook draait of keert, Steve en de mensen van Apple hebben voor een stuk de wereld veranderd. En ook mijn leven.

Ik was nog heel jong toen ik voor de eerste keer in contact kwam met een Apple. In de lagere school toonden ze op een avondbeurs de eerste mac-toestellen en de kleine (bijna schattige) toestellen blonken uit in gebruiksvriendelijkheid. Tot dan had ik het woord computer altijd begrepen als iets ontoegankelijk. Codes, moeilijk. Ik was toen geloof ik 6 jaar. Enkele jaren later kwam mijn vader plots thuis met een Performa 600 en het heeft mijn leven veranderd.

Ik leverde schoolwerkjes af met veel lettertypes en tekeningen, terwijl anderen dat nog niet deden. Iedereen dacht ik iemand kende in een drukkerij of zo. Het was slechts het begin. Lettertypes, beelden, ik geraakte er door gefascineerd. Het zaadje was gepland en jaren later bij het uitkomen van de eerste iMac is het pas echt beginnen kiemen. Ik wilde iets doen in de grafische sector en zou kost wat kost slagen, welke tegenslag ik ook zou tegenkomen op mijn weg. In zekere zin hebben Apple en Steve Jobs mij voor een heel groot stuk gevormd. Ik hou van dingen creëren, ik hou van perfectionisme, draag nog steeds de slogan “Think different” in mijn hart. Ik heb er mijn werk van gemaakt, mijn hobby, het is een levensstijl geworden. Ik heb dankzij de Apple community nieuwe vrienden leren kennen (waarvan sommigen voor het leven), ik heb de kans gekregen om bij te leren en heb het geluk mijn hobby als job te mogen uitvoeren. Allemaal dankzij 1 fruitmerk en 3 mensen die ooit in een garage zijn beginnen knutselen.

Dus ja, vandaag ben ik oprecht treurig. Ik heb het gevoel dat ik een soort van mental coach kwijt ben, ook al heb ik de man nooit gekend. Sommige mensen inspireren je gewoon en halen op de één of andere manier het beste in je naar voren. En dat heeft Steve bij mij en zovele anderen gedaan. Steve heeft de mens leren ontwerpen op een computer, mooie dingen maken op een eenvoudige manier. Hij heeft aan ons getoond dat technologie eenvoudig en mooi kan zijn en mensen bij elkaar kan brengen. Zijn stijl en manier van praten was een ware inspiratie. Een man die uitgegroeid is van een jonge, ietwat arrogante betweter (met weliswaar een ultieme visie) naar een man die rust en kalmte uitstraalde. Prachtige dingen heeft hij ook gezegd. En hij meed ook de drukte en de belangstelling. Altijd maar hard werken en zijn visie proberen te bewerkstelligen. Concepten uitwerken die jaren later waarheid werden toen uiteindelijk de technologie voor handen was. De IT-wereld heeft enorm veel aan hem te danken. Zoveel zaken hebben hij en de zijnen uitgevonden. En datgene wat ze niet uitvonden, wel, daar slaagden ze erin van het toegankelijk te maken voor de gewone mens (denk maar aan de muis en USB). Het bruikbaar maken voor thuisgebruik. Durven een revolutie teweeg brengen. Geen status quo. Vooruit denken. Durven falen en durven op je bek gaan. Durven gek genoeg zijn en tegen de stroom in zwemmen.

Dus ja, ik vind het niet zo raar dat nu zoveel mensen op zijn minst een beetje van streek zijn.

Steve, bedankt voor je inspiratie. I will always think different.

Enkele hommages (bekijk zeker de speech van Steve voor de Stanford University. Het is een inspiratie voor iedereen die zijn/haar dromen wil bereiken, ook al moet je in een garage beginnen.