Mauro

Je moet al van een andere planeet komen om niet gehoord te hebben over Mauro, de Angolese jongen die nu waarschijnlijk na 9 jaar zal moeten terug keren naar zijn land. Naar aanleiding van dit wansmakelijk feit, had ik een boze sneer gezet op mijn Facebook-profiel:

Ongevoelige, onmenselijke kl$$tz$kken. Die jongen is verdorie een voorbeeld van integratie en wil hier zijn leven opbouwen (studeert voortreffelijk enz) en nu moet ie terug naar Angola??? Fascisten!!

Ik had zeker verwacht dat er mensen gingen reageren die het wel erg vinden dat Mauro terug vindt, maar dat het zo moet omdat we ze anders allemaal moeten binnen laten. Ik vind het erg verontrustend dat mensen zo denken. Onze maatschappij is steeds meer aan het verrechtsen en dat wordt nog eens gekruid door een economische crisis. We zoeken weeral eens een zondebok, terwijl onze politiekers netjes de ware schuldigen verder hun ding laten doen. Hebben we zo’n voedingsbodem al niet eens verschillende malen zien ontaarden in oorlog en verderf? Leert een mens dan nooit verder kijken dan zijn neus lang is? Waarom wordt bij zulke kwesties niet meer het volgende principe gehanteerd:  Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet. Wat voor zin heeft het van te zeggen: “in Angola zouden ze het net hetzelfde gedaan hebben?” Zou het ons menselijker ras niet meer sieren om te zeggen: “Ik zou ook niet zo willen behandeld worden in Angola (of eender welk land), dus geef ik het goede voorbeeld?” Waarom wil iedereen kinderen, maar staan ze er niet bij stil dat Mauro ook nog een kind is en ook recht heeft op een leven? Waarom denken al die ouders in Nederland en België die het nu goed vinden dat Mauro terug gestuurd wordt, niet eens na en vragen ze zich af: Zou ik willen dat mijn kind, mijn neefje, mijn nichtje, … plots terug gestuurd wordt terwijl ie niks verkeerd heeft gedaan…

Mijn verdere reactie op Facebook:

  1. Er is een wezenlijk verschil tussen een kind dat na pleegzorg op zoek gaat naar zijn eigen ouders (en dus het gewoon het nest verlaat) en hier verder kan leven en een situatie waarbij een jongen van 18 linea recta terug gestuurd wordt naar een land waar er 70% van de bevolking onder de bevolkingsgrens leeft. Zonder hoop, zonder geld, zonder economie en een land waar godsdienstig fanatisme welig tiert (voornamelijk Christendom aangevuld door lokale godsdiensten). Bovendien lijkt het me heel twijfelachtig dat die jongen al vanaf dag 1 wist dat hij ooit zou terug moeten keren, hij was verdorie 9 jaar en sprak de taal nog niet. En zelfs al zou hij het geweten hebben (en uiteraard zal ie het ooit te weten gekomen zijn): i.p.v. de slechte kant op te gaan, heeft ie zich voorbeeldig gedragen, spreekt ie perfect Nederlands en wil ie actief deel uitmaken van de maatschappij.
  2. Het heeft niks te maken met het kind willen bijhouden. Politiekers hebben naast het algemene belang ook een humane verantwoordelijkheid te dragen en dienen de moed te hebben om een adolescent van 18 jaar niet te laten opdraaien voor de fouten en het gekibbel van de “volwassenen”.
  3. Jammer genoeg draaien de rechtse populisten graag wat verhaaltjes in de ogen van de bevolking en nog meer jammer: velen trappen erin. Terwijl Wilders en co opnieuw stemmen winnen met dit dossier en hard te keer gaan en het volk voor zich winnen met slagzinnen als “iedereen gelijk voor de wet” en “als we 1 toelaten komen ze allemaal af”, werd terzelvertijd een Braziliaanse jongen genaturaliseerd en dat na vijf jaar. Waarom? Omdat ie verdediger is bij FC Twente. En dat allemaal door diezelfde “verantwoordelijke” regering. Van een consequent beleid gesproken… De kans is volgens mij groter dat een voetballer vroeg of laat dronken een auto in de prak rijdt en iemand de dood injaagt, dan dat Mauro ooit een misstap zal zetten.
  4. Ik vind het totaal waanzinnig dat men een verantwoordelijke jongen rechtstreeks terug naar de hel stuurt en dus een goed voorbeeld straft en daarmee de maatschappij nog verder polariseert. Je geeft er alleen extreme sujetten langs beide kanten van het verhaal voeding mee, het is een karikatuur die groter wordt en het maakt de problemen alleen maar erger, de haat alleen maar groter. Het verhaal van Mauro is verdorie een gedroomd verhaal om te gebruiken als een soort van campagne voor het bevorderen van een goede integratie! Hoe kan men zo hypocriet zijn? De waarde “loon naar werken” promoten en dan een jongen straffen die al jaren hard werkt aan zijn leven en aan zijn integratie. Dit is niet alleen inhumaan en schandalig, het is ook een gemiste kans.
  5. Ik vind het nog meer waanzinnig dat Wilders en co blijkbaar het lef hebben om het dossier Mauro als een soort van stemmingmakerij te gebruiken, terwijl er onnoemelijk veel profiteurs zijn die niet aangepakt worden. Onze bankdirecteurs en andere witteboord-criminelen hebben ervoor gezorgd dat de wereld op springen staat en dat wereldwijd steeds meer gezinnen onder de armoedegrens leven. En daar hebben Wilders en co blijkbaar geen politieke moed voor. Die gasten laten ze gewoon hun gang gaan.
  6. Denk je echt dat 1x een voorbeeld stellen (los van het feit dat het gewoon onmenselijk is) de toestroom aan vluchtelingen zal tegenhouden. Zolang er niks gedaan wordt aan de voedselcrisis, de klimaatcrisis, de kloof tussen rijk en arm (en al die problemen zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden), zullen we blijven overspoeld worden. En als we niet gauw oppassen, zullen de Afrikanen van vandaag lekker geholpen worden door de Grieken. Sinds de jaren 90 proberen de Spanjaarden hardhandig de vluchtelingen tegen te houden d.m.v. muren, wachttorens, honden enz. Het aantal vluchtelingen is nauwelijks gedaald, het aantal doden zijn gestegen en het probleem heeft zich hoofdzakelijk verlegd naar andere landen. En de stroom wordt alleen maar groter. Amerika weet het ook, de grens met Mexico wordt nog steeds overspoeld. Het is heel simpel: Als wij er niet voor zorgen dat er rijkdom naar de armoede stroomt, komt de armoede tot bij de rijkdom. Dat is de enige manier om iets te veranderen en het wordt tijd dat men daar eens iets aan doet!!!!!!
Véél stof tot nadenken…

Steve Jobs, ook mijn bron van inspiratie

Ik was deze ochtend op slag wakker, toen het nieuws door mijn wekkerradio schalde. “Steve Jobs is overleden.”

Ik heb de man nooit verafgood, want als atheïst denk ik dat niemand dat verdient. Toch voel ik me vandaag erg treurig. Vreemd voor een man die je absoluut niet persoonlijk kent. Overal ter wereld rouwen mensen. Hoe komt dat toch? Er zijn mensen die twijfelen aan zijn capaciteiten of aan het feit dat ie de wereld zou veranderd hebben. Sommigen vinden hem gewoon een slimme mens, die weet hoe hij dingen moet verkopen. Anderen hebben iets tegen zijn producten (iedereen koopt wat ie wil, natuurlijk). Ik vind dat veel te kort door de bocht. Hoe je het ook draait of keert, Steve en de mensen van Apple hebben voor een stuk de wereld veranderd. En ook mijn leven.

Ik was nog heel jong toen ik voor de eerste keer in contact kwam met een Apple. In de lagere school toonden ze op een avondbeurs de eerste mac-toestellen en de kleine (bijna schattige) toestellen blonken uit in gebruiksvriendelijkheid. Tot dan had ik het woord computer altijd begrepen als iets ontoegankelijk. Codes, moeilijk. Ik was toen geloof ik 6 jaar. Enkele jaren later kwam mijn vader plots thuis met een Performa 600 en het heeft mijn leven veranderd.

Ik leverde schoolwerkjes af met veel lettertypes en tekeningen, terwijl anderen dat nog niet deden. Iedereen dacht ik iemand kende in een drukkerij of zo. Het was slechts het begin. Lettertypes, beelden, ik geraakte er door gefascineerd. Het zaadje was gepland en jaren later bij het uitkomen van de eerste iMac is het pas echt beginnen kiemen. Ik wilde iets doen in de grafische sector en zou kost wat kost slagen, welke tegenslag ik ook zou tegenkomen op mijn weg. In zekere zin hebben Apple en Steve Jobs mij voor een heel groot stuk gevormd. Ik hou van dingen creëren, ik hou van perfectionisme, draag nog steeds de slogan “Think different” in mijn hart. Ik heb er mijn werk van gemaakt, mijn hobby, het is een levensstijl geworden. Ik heb dankzij de Apple community nieuwe vrienden leren kennen (waarvan sommigen voor het leven), ik heb de kans gekregen om bij te leren en heb het geluk mijn hobby als job te mogen uitvoeren. Allemaal dankzij 1 fruitmerk en 3 mensen die ooit in een garage zijn beginnen knutselen.

Dus ja, vandaag ben ik oprecht treurig. Ik heb het gevoel dat ik een soort van mental coach kwijt ben, ook al heb ik de man nooit gekend. Sommige mensen inspireren je gewoon en halen op de één of andere manier het beste in je naar voren. En dat heeft Steve bij mij en zovele anderen gedaan. Steve heeft de mens leren ontwerpen op een computer, mooie dingen maken op een eenvoudige manier. Hij heeft aan ons getoond dat technologie eenvoudig en mooi kan zijn en mensen bij elkaar kan brengen. Zijn stijl en manier van praten was een ware inspiratie. Een man die uitgegroeid is van een jonge, ietwat arrogante betweter (met weliswaar een ultieme visie) naar een man die rust en kalmte uitstraalde. Prachtige dingen heeft hij ook gezegd. En hij meed ook de drukte en de belangstelling. Altijd maar hard werken en zijn visie proberen te bewerkstelligen. Concepten uitwerken die jaren later waarheid werden toen uiteindelijk de technologie voor handen was. De IT-wereld heeft enorm veel aan hem te danken. Zoveel zaken hebben hij en de zijnen uitgevonden. En datgene wat ze niet uitvonden, wel, daar slaagden ze erin van het toegankelijk te maken voor de gewone mens (denk maar aan de muis en USB). Het bruikbaar maken voor thuisgebruik. Durven een revolutie teweeg brengen. Geen status quo. Vooruit denken. Durven falen en durven op je bek gaan. Durven gek genoeg zijn en tegen de stroom in zwemmen.

Dus ja, ik vind het niet zo raar dat nu zoveel mensen op zijn minst een beetje van streek zijn.

Steve, bedankt voor je inspiratie. I will always think different.

Enkele hommages (bekijk zeker de speech van Steve voor de Stanford University. Het is een inspiratie voor iedereen die zijn/haar dromen wil bereiken, ook al moet je in een garage beginnen.

 

Rellen en beurzen

Met ongeloof en afschuw heb ik net als iedereen zitten kijken naar de beelden van een brandend Londen. De laatste tijd erger ik me vaak aan het menselijke ras. Ons gedrag is verantwoordelijk voor alles wat er fout loopt op deze planeet. We moorden elkaar uit, onderdrukken minderheidsgroepen omdat een onbestaande entiteit ons de goedkeuring geeft en we zijn met Moeder Aarde eigenlijk net hetzelfde aan het doen, als wat die kleine boefjes in London deden: plunderen, maar dan op industriële schaal.

Ik word binnen een grote week 30 en alhoewel ik ouder word, heb ik allerminst het gevoel dat mijn gevoel voor rechtvaardigheid en idealisme aan het uitdoven is, wel integendeel. Mensen hebben mij vroeger altijd verteld dat het wel ging verminderen met het ouder worden. Over clichés gesproken. Wel, ik kan nu enkel vast stellen dat ze daar zelf schuldig aan zijn. Met ouder worden word je wijzer en misschien ietwat rustiger. Voor de rest ligt het geheel aan jezelf of jij jouw idealisme al dan niet laat uitdoven. Hoe ouder ik word, hoe kwader ik me kan maken over bepaalde zaken.

Zo is het ook met de meningen die ik gelezen heb over de riots in Londen. Gespierde taal en paardenkleppen in overvloed. Geen nuances, alles zwart-wit. Het is makkelijk om met de meute mee te lopen en een korte-termijn-visie te hanteren. Sommigen leren echt nooit uit het verleden en uit de offers die hun voorouders hebben gebracht of uit de fouten die ze gemaakt hebben.

Bij het lezen van alle commentaren op de jammerlijke gebeurtenissen in London, vielen mij een paar constanten op: Meer

Mijn opinie over het afgelopen voetbalseizoen

Laat ik beginnen met te zeggen dat ik Genk de verdiende kampioen vind op basis van het hele seizoen. Ik hou wel meer van het fysieke en snelle spel van Standard en alhoewel ze naar mijn mening een betere “finale” gespeeld hebben, kan je eigenlijk wel stellen dat Genk het echt wel verdient. Standard was meer dan de helft van een seizoen een draak om naar te kijken. Maar tijdens de Plays-Offs hebben ze getoond dat die ploeg echt wel een kampioenenploeg is.

Toch had ik ergens liever gehad dat Standard kampioen was. Dat zou al die egoïstische idioten die voor de Play-Offs zijn eens ferm met de billen bloot gezet hebben. Sowieso ben ik al tevreden: Anderlecht een einde in mineur, Gent nauwelijks iets getoond en Lokeren dat eigenlijk voetballend heel sterk was maar in de afwerking tekort schoot. Het is duidelijk: met geld alleen en grote namen geraak je er niet.

Waar ik mij verschrikkelijk aan geërgerd heb, is dat iedereen zo maar heel lichtjes ging over de aanslag van Mavina op Carcela. Iedereen zat Witsel af te breken, maar dit is blijkbaar een ongelukje. “Ik had hem niet gezien”. Komaan, ie liep voor hem! Zo’n aanslag. En waarom slechts geel? Is het omdat het een “finale” is, dat niemand zijn verantwoordelijkheid durft op te nemen? De ref niet en ook al de pers niet? Meneer Vandenbempt die er als de kippen bij was om Witsel de grond in te boren en het voetbal bijna dood verklaarde, zwijgt nu plots in alle talen. Iedereen zwijgt in alle talen. Omdat er gefeest moet worden, kan er plots geen kritische blik meer vanaf?

Laat 1 ding echt wel een constante zijn: de grote ploegen hebben echt wel bewezen dat het een bende idioten zijn. Bij Anderlecht werd er constant gewezen naar de “schuld van de arbitrage”. Laten we wel wezen: Anderlecht was gewoon het hele seizoen zwak. Veel winnen, maar noppes voetbal. Ware het niet van Mbark, ze hadden nooit zo lang meegedaan voor de titel. Gent viel op door De Witte die zijn eigen regels verdraait en twee gezichten opzet. En bij Club Brugge waren het bij momenten een hoop grote, kleine kinderen met een veel te groot ego die op het veld stonden. Daarenboven wilden de kleine ploegen natuurlijk niet onderdoen en viel er dus eigenlijk meer naast het veld dan op het veld te beleven. Het was soms echt wel niet om aan te zien!

Wat heeft me dan aangenaam verrast? De nieuwe stijl van Genk. Alhoewel ze pro Play-Offs zijn, hebben ze toch een sereniteit getoond. Geen grote woorden, gewoon voetballen. De trainer steunen, vertrouwen op de nieuwe generatie. Ook Koster zijn stijl heeft me wederom verrast. Altijd eerlijk in zijn analyses, nooit iemand aanvallen, niet meedoen met de meer dan eens vervelende spelletjes van de media.

Voor mij is het grootste lichtpunt van allemaal echter onze eigen toekomst: onze eigen spelers, zowel in binnen- als buitenland. Onze jongens pakken overal prijzen en het talent krijgt ervaring en dat vertaalt zich in resultaten. Het loont om in de jeugd te investeren. Ook de Rode Duivels doen het goed en daar ben ik heel blij om. Hopelijk blijven de Belgen ook achter hun ploeg staan, wanneer het terug wat slechter gaat. Deze lichting heeft talent, dat is overduidelijk. En ze zijn nog zo jong!

Juist daarom wordt het tijd dat de groten in het voetbal moeten beseffen dat het terug om voetbal moet gaan en minder om wie de grootsten heeft… Een competitie hoort eerlijk te zijn en vooral makkelijk. Het is toch compleet van de pot gerukt dat Standard eigenlijk nog kampioen kon worden en Lierse dat moest vechten voor behoud in eerste ei zo na nog Europees kon spelen?! Een competitie hoort standvastigheid en regelmaat te belonen en niet op een belachelijke loterij te lijken! Een competitie hoort eerlijk te zijn.

De groten zullen eens moeten beseffen dat je een competitie niet alleen kan opeisen. Er zullen altijd  kleinere ploegen zijn en je kan nu eenmaal niet zonder hen. Kleine ploegen zijn ook belangrijk voor ons voetbal!

En wat mijn favoriete ploeg betreft? Ik zal altijd een Club-supporter blijven, maar heb toch moeite om enig leedvermaak te onderdrukken wanneer het Play-Off systeem toch weeral maar eens onze groten heeft benadeeld. Of om het anders te zeggen: momenteel ben ik eigenlijk gewoon lekker een Belg en supporter gewoon voor onze Duivels en al dat talent en voor 1 keer is dat ook een politiek statement… Keer eens terug naar de essentie!

 

Bezoekje aan het kasteel van Horst

Na een paar waanzinnig drukke weken op het werk, tijd voor wat ontspanning. Vandaag wat jeugdsentiment boven gehaald. Alhoewel ik geen echte fan ben van de vernieuwde Rode Ridder (de nieuwe tekenaar dus), draag ik de strip toch nog altijd een heel warm hart toe. Ik ben er nl. mee opgegroeid. Ik las ze bij mijn maat en ik kreeg ze regelmatig van mijn Marraine (moesten we zeggen tegen haar). Ik heb er heel wat gelezen en ik lees ze nog :-)

Dus gingen we vandaag maar op stap naar het Hageland. Prachtige streek daar en het is werkelijk een heel mooi kasteel. ‘t Valt wel op dat er dringend restauratiewerk moet gebeuren (ze zijn er mee bezig, maar volgens mij hadden ze het al veel eerder moeten doen). Schandalig hoe er soms met onze cultureel erfgoed wordt omgegaan! Veel gewandeld en met drie lekkere flesjes witte Hagelander (Kluisberg) en 6 flesjes Horstbier in de koffer (hmmmm) tevreden naar huis gegaan.

Santé en bekijk de foto’s hieronder gerust! Zoals steeds kan je de foto’s ook later bekijken door bovenaan naar de Galerij te gaan.

Is dit kunst?

Naar aanleiding van een nieuwtje op Onemorething.nl kon ik het niet laten om te reageren, te meer daar WOII een gevoelig onderwerp voor mij is. Iedereen die mij kent, weet dat ik het soms kan krijgen van mensen die overdreven over kunst gaan nadenken (en vooral leuteren) en werkelijk in alles iets zien. Maar aan de andere kant vind ik niet nadenken over kunst ook niet goed. Je moet het een kans durven geven. En zeker bij zo’n gevoelig onderwerp.

Anyway, hierbij mijn reactie op het nieuwtje. Een opiniestukje dus en hetgene wat ik denk dat de kunstenaar bedoelt. Het loont ook de moeite waard om es door de soms heel erg alarmerende reacties op de site van onemorething.nl te grasduinen. De reacties op zich hebben uiteraard niks met onemorething.nl te maken, dat kan op iedere site gebeuren en dit voor de volledigheid. Ik ben nl. mede-beheerder bij InterMactivity.be en ik wil een sportieve concullega blijven :-)

Past dit op een Apple-site? Daar valt over te discussiëren.

Moet de auteur van dit artikel daarom afgebroken worden? Volgens mij niet.

Het beeld zelf roept bij mij een walging op. Het hoort niet, het is een soort van natuurlijke reactie. Net zoals je niet van grote spinnen houdt of zo. Logisch en zo moet het ook. Maar net omdat er zoveel onnoemelijk gruwelijke dingen gebeurd zijn in WOII, heb ik me verplicht hier over na te denken.

Kunst is meestal beeldspraak. Stel dat het een waarschuwing is? Tenslotte is een gewone man (die je buurman kon zijn en inderdaad van dieren en kinderen houdt) erin geslaagd de wereld te doen branden, bijna een volledig volk uit te moorden en een heel volk in complete razernij en haat te doen omslaan. En diegene die niet actief haatten, waren ofwel onverschillig of te bang om iets te ondernemen.

Hitler, de verpersoonlijking van het kwaad en het ultieme gezicht dat op het kwaad van het nazi-regime kan geplakt worden. En aan de andere kant heb je hét symbool bij uitstek van de vermoordde onschuld. Onschuld en kwaad bij elkaar, niks vermoedend, zoals het ook ooit gestart is. De iPad als link naar nu, want het kan nog steeds gebeuren, gek genoeg in een maatschappij waar we veel meer kunnen lezen, leren, weten door al deze nieuwe technieken. Maar tegelijkertijd wordt ook alles afgevlakt. Wordt alles oppervlakkiger. Nog maar weinigen kijken verder dan hun neus lang is, ook al hebben we nog nooit zoveel middelen gehad om dat wel te doen.

Volgens mij bedoelde de kunstenaar dit. En als ik sommige reacties hier zie, kan ik zijn mening alleen maar volgen. Sommige mensen denken blijkbaar dat we ons nu maar even over WOII moeten zetten. De generaties die het hebben meegemaakt, ze beginnen uit te sterven, de herinneringen zijn niet meer zo levendig en dus moeten we maar even stoppen met het zogenaamde zelfmedelijden.

Ik vind dit alarmerend en heel erg pijnlijk. Nog elke dag zijn de gevolgen van WOII zichtbaar. Onze geschiedenis is er door bepaald. Oost-Duitsland en Polen bijv. kennen nog steeds veel armoede. Neo-nazi’s slaan nog steeds de hakken tegen elkaar en brengen nog steeds de Hitler-groet uit. Enz, enz.

We mogen de offers en slachtoffers van die oorlog (en ook andere zinloze oorlogen) nooit vergeten. We mogen nooit onverschillig worden, nooit onze waakzaamheid verliezen. Doorgaan met ons leven? Ja (een goed leven leiden met de gepaste nederigheid en dankbaarheid), vergeten en los laten nooit!!!! En wie ooit al es in Auschwitz-Birkenau, het Fort van Breendonk of Kamp Vüght gaan kijken is, weet dat het ongelofelijke donkere vernuft van die periode elk moment kan terug keren en dat zo’n grote, afschuwelijke gebeurtenis niet zomaar iets is dat te maken heeft met zelfmedelijden, maar alles met het verliezen (en tegelijkertijd behouden) van elk greintje menselijkheid.

De grens tussen absolute onschuld en puur kwaad is heel dun en onverschilligheid is het begin van alles. We mogen dit nooit vergeten.

Maar ja, misschien ben ik maar een dominee die een preek geeft…

Tot slot: Het kunstwerk zomaar afbreken vind ik dus ook niet goed, want daarmee schep je opnieuw een soort taboe en werk je mee aan de vergetelheid waarin WOII dreigt te verzeilen (om nog maar te zwijgen over WOI en andere conflicten).

Rust in vrede Majoor Winters…

Je liep de berg Currahee ontelbare keren op en af.
Je sprong zonder aarzelen van de hemel in de hel, terwijl je maten rond je stierven. Samen met jouw wapenbroeders, zette je als eerste je voet tussen de deur en vocht je je een weg naar een vrij Europa.
Via Carentan naar Eindhoven, geen meter gewonnen gegeven in de barre winterkoude van Bastogne en integendeel de Duitsers zelfs terug geslagen. Zo door naar de Rijn aan Haguenau, recht in het hol van de leeuw. In het hol van de leeuw concentratiekamp Landsberg bevrijd en zich als eerste over de achtergebleven gevangenen ontfermt.

Een gewone man, die zichzelf niet als held zag. Maar hij was oh zo belangrijk in een buitengewone groep die altijd als eerste de frontlinie werd ingestuurd. Zelfs dan ging hij als eerste, met zijn buitengewoon tactisch inzicht en zijn echte vriendschap voor zijn wapenbroeders.

Hopelijk vind je nu de rust, komen de vreselijke beelden niet meer terug en moet je ‘s nachts niet meer terug denken aan al die ontzettende koude nachten in onze Ardennen.

Bedankt voor je opoffering, rust in vrede en doe de groeten aan alle kameraden… Hopelijk blijft iedereen leren uit de fouten en offers van onze voorouders…

There’s not a day that goes by that I do not think of the men that I served with who never got to enjoy the world without war.

Artikel in de Standaard.

Mijn reactie op de vele onzin in de reacties op een artikel van geenstijl.nl:

Echte helden zijn mensen die ongelofelijke prestaties geleverd hebben en zich opgeöfferd hebben voor hun medemens en vrijheid. Maar die daarna ook heel nuchter over hun daden kunnen nadenken en over de daden van de vijanden van toen.
En wie een beetje over Winters’ zijn geschiedenis kent, weet dat het woord held dan zeker op zijn plaats is. Winters besefte maar al te goed dat de lijn heel dun was en dat de allerbelangrijkste reden voor zijn daden de titel van de serie is: Band Of Brothers. Dat dekt alles. Pas later zagen ze al het leed in bijv. KL Landsberg en zijn ze gaan beseffen dat WO II meer was dan de zoveelste poppenkast was die elke oorlog sowieso is.

Nuance is goed, maar men moet ook niet overdrijven. Het is goed dat mensen hier hun eerbetoon plegen, ook al zijn ze misschien niet altijd op de hoogte van alles. Het toont een sprankeltje hoop dat de generaties erna toch nog iets om de offers van onze voorouders geven. Want helden afbreken, is tegenwoordig ook een hype aan het worden.

Dit jaar ga ik weer naar de landingsstranden, zoals ik al 5 jaar doe en elk jaar zal blijven doen. Ik ga ook naar heel dikwijls naar Ieper, Tyne Cot Cemetry, heb Auschwitz bezocht, KL Vught enz… Moet ik dat allemaal bewijzen als ik gewoon R.I.P. wil zeggen?

Verder heb ik heel veel bemerkingen bij alle scheldwoorden die hier al gevallen zijn. Beschaafd discussiëren is blijkbaar niet iedereen gegeven…

Horror in het voetbal

Een dik jaar geleden werd ons voetbal opgeschrikt door de vreselijke breuk van Wasilewski na een ongelukkige tackle van Witsel. Ik pleitte toen voor kalmte en respect, aangezien het volgens mij om een ongelukkige tackle ging en Witsel even goed in de lappenmand had kunnen liggen, als ie een seconde eerder zijn voet gezet had.

De pers verguisde toen Witsel en schreeuwde moord en brand. Tuurlijk, het is leuk leesvoer en de grote massa lust zulke schrijfsels rauw. Een jaar later zie ik echter nog steeds gruwelijke tackles. Mensen die keer op keer schandalige tackles uitvoeren en toch mogen blijven spelen. Blondel die op het veld het primaire gedrag van een roofdier toont tegen Villareal (en het is niet de eerste keer), Nigel De Jong die voor de tweede keer iemand een open beenbreuk schopt enz.

Waarom veegt de pers deze gevallen onder de mat? Zijn ze niet interessant genoeg? Geen topmatch? Wanneer gaat de FIFA hier es heel erg streng tegen optreden? Mensen als een Blondel en en een Nigel De Jong (die op het WK ook al zoveel smerige tackles uitdeelde) horen gewoon niet thuis op een veld. In de gewone maatschappij wil iedereen recidivisten strenger bestraffen (en terecht). In de voetbal mogen sommige butchers blijkbaar hun gang blijven gaan en keer op keer aanslagen op de fysieke integriteit van spelers plegen. En niemand die daar iets van zegt. Het komt eventjes in de krant, eventjes op tv, trainers geven eventjes commentaar (het bestuur al helemaal niet) en daarna is het gewoon wachten tot ze opnieuw een aanslag plegen. En noch de FIFA, nog de UEFA, noch de pers doen iets. ‘k Vind Vandenbempt en co gewoon grote hypocrieten en wat ik al langer zeg, wordt opnieuw bewezen: de deöntologie in de journalistiek, maar ook het voetbal en de sport in het algemeen is soms heel ver te zoeken… Waar is de vakeer gebleven?

Voetbal is een contactsport en het helemaal verbannen van open beenbreuken en andere blessures is een utopie. Maar ik vind dat men dringend werk moet maken van strengere straffen voor al die beesten op het veld. Als het aan mij lag, mochten spelers als Blondel al lang de lijnen witten ipv nog een wedstrijd te spelen!

Nieuwe foto’s van reisjes

Posted from Bruges, Flemish Region, Belgium.

Het mocht er wel es van komen, een update van mijn Gallery. Bekijk de foto’s van mijn afgelopen reisjes naar Duitsland – Polen, Normandie (D-Day 2010), Normandie à quatre (zomer 2010). Later volgt er o.a. nog een setje van Normandië (met Amelieke, ondertussen ook al 2 jaar geleden) en Trier. Hopelijk dromen jullie evenveel weg, als ik gedaan heb… De foto’s blijven uiteraard te bekijken in mijn Galerij.

Duitsland – Polen

D-Day 2010

Normandie à quatre

Het Laatste Nieuws en hun voetbalkennis (NOT!)

Posted from Bruges, Flemish Region, Belgium.

Vandaag stond ik in de Bocca (pasta take-away in Brugge) aan te schuiven en viel mijn oog op een kop in het Laatste Nieuws.

Ik kan het niet meer letterlijk citeren, maar er stond ongeveer dit in:

Kompany kreeg een gele kaart nadat ie door de rooie ging en omdat ie vorige vrijdag al es geel gehad heeft, kreeg ie rood.

Ahum, weet de heren riool-journalisten en zogenaamde voetbalkenners soms van nieuwe regels af die wij niet kennen? Of hebben ze zodanig “veel stront in hun ogen” dat ze de eerste fout niet gezien (Kompany kreeg namelijk al geel in de eerste helft hebben en dus maar iets uit de duim zuigen als mogelijke uitleg? Wel heren van Het Laatste Nieuws, ik zou eerst nog terug even de moederborst (of duimeloot zo jullie willen) zogen en dan terug komen …

Ongelofelijk, dat zijn die gasten die te pas en te onpas kritiek hebben op de nationale ploeg en dat kent nog niet eens basisregels van het voetbal?

Wat ik van de twee wedstrijden vond? Goed gespeeld, fighting spirit, meestal heel goede organisatie en een aanvallende ingesteldheid (zonder schroom). En bij momenten heel fris en lekker arrogant voetbal! Een wil om te winnen! Jammer genoeg werden de individuele fouten hard afgestraft. Leekens heeft op korte tijd bekomen wat anderen niet konden: pit erin krijgen en constant met een positieve ingesteldheid de pers te woord staan. En het werd tijd ook. Het wordt tijd dat wij Belgen ook es wat chauvinistisch zijn en achter onze nationale ploeg staan, ipv altijd maar te kankeren en te zagen (lijkt soms wel een nationale sport te zijn ;) ).

Het WK halen met deze ploeg (meer tijd) zal misschien iets meer realistisch zijn dan het EK, maar deze ploeg heeft heus nog een ferme groeimarge en ik geloof nog in hun kansen! Hopelijk laat de voetbalbond Leekens het van deze keer toe en geven ze hun trainer vertrouwen (iets wat ze Vandereycken en Verkauteren nooit gegeven hebben, maar een “grote” naam als Advocaat véél te veel). Het is al zo moeilijk om in een reguliere competitie iets op te bouwen door de vele transfers, laat staan bij een nationaal elftal waar je elkaar zowiezo minder ziet en van veel meer externe factoren afhankelijk bent.

En laat de heren van de pers eindelijk es ophouden met hun goedkope afbraakwerken! Afbreken is altijd makkelijk, positieve kritiek is moeilijker (en de spelregels kennen blijkbaar al veel meer).

Dus komaan, allemaal Leekens en co steunen!!

kMikaZu.be is Stephen Fry proof thanks to caching by WP Super Cache